Light and Sound (experimenteel gitaarwerk)

In dit filmpje heb ik mijn Stagg akoestische (brol)gitaar héél laag gestemd, dat hoor je wel aan het ratelen van de snaren tegen de hals. Om het wat interessanter te maken (en vooral om het video-experiment eens te doen) heb ik er een tweede laag geluid bij ingespeeld, met mijn trusty Ibanez doorheen de Memory Boy die ik leende van I.

Ik denk dat het plezanter was om dit te doen, dan om ernaar te luisteren/kijken. Anyway.

Ik begrijp niks van geldzaken.

De VS kan zijn schulden niet betalen. Daardoor moet het ervoor zorgen dat het meer schulden màg maken, want anders kan het zijn schulden niet betalen.

Huh?

Hoe kan het verhogen van schuldenplafond (hoeveel je in het rood mag gaan) mogelijk maken dat je je schulden kan betalen?

Ik her-formuleer het nog 2 keer...

Het verhogen van je schuldenplafond (misleidend taalgebruik trouwens) zorgt er toch alleen maar voor dat het niet erg is dat je méér schulden krijgt.

Als je vandaag geen geld hebt om je schulden af te betalen, dan kan je dat morgen toch ook niet. Hoeveel je ook in (meer) het rood mag.


Waarschijnlijk ben ik niet slim genoeg - maar ik begrijp niks van de (wereld)economie. Ik zou me kunnen gaan inlezen.... maar het interesseert me ook echt gewoon geen drol. Het maakt ook niets uit. Dit systeem staat duidelijk toch op instorten - al zal het wel nog een paar jaar gerokken worden, vooral ten koste van de belastingbetaler.
Zou het niet eenvoudiger zijn geld gewoon geld te laten zijn in plaats van al dat virtueel en onzinnig gedoe (beleggingen, leningen, schulden, ...).

Vals positivisme is schadelijker dat negativisme.

Ik ben vaak heel negatief over zaken. Maar mij wordt zelden negativisme verweten. Dat komt alleen maar doordat mensen, die de sterke nood voelen me dit te verwijten, door hun eigen dogma's niet in staat zijn daaraan toe te geven. De enigen die me dit ooit verweten zijn anderen, die net als ikzelf, vaak een negatieve (realistischere) kijk hebben op 'de dingen'.

Vals positivisme gaat samen met het ontkennen van elke onzekerheid, elke twijfel, elke negatieve gedachte. Vals positivisme vervreemd mensen van hun instincten. Vals positivisme is een symptoom van het zieke systeem waarin we al generaties lang meedraaien - maar, 'we gaan er niet over zagen, het ìs nu eenmaal zo.'

De sleutel tot leven is verandering en de sleutel tot verandering is inzien dat niet alles is zoals we zouden willen. Negativisme toestaan is de eerste stap naar een gelukkiger leven (akkoord, teveel negativiteit is verlammend voor jezelf én je omgeving). Als alles altijd fantastisch is, dan kan er enkel zijn wat er altijd al geweest is - m.a.w. dan kàn er nooit iets veranderen.

Toegeven dat je ongelukkig bent, of dat je (het) niet meer (aan)kan, ... is de eerste stap naar een gelukkiger leven.
Dit valse positivisme dat onze maatschappij kenmerkt, is de enige reden dat er zoveel afgunst, achterklap, backstabbing, corruptie, ... is - want wat je niet openlijk (voor jezelf) kan toegeven, uit zich op een andere manier. 'Ik trek het mij niet meer aan' zei J. onlangs droogjes tegen me, terwijl zijn ogen waterig werden van verdriet en pijn omdat zijn vriendin hem net voor de zoveelste keer gekwetst had. Ik heb hem er attent op gemaakt dat de weerslag van die leugen er sowieso komt - en dat had hijzelf (en zijn muur) al meermaals aan den lijve ondervonden.
Het heeft geen zin om vals positief te zijn. Ongelukkig zijn màg. Pijn hebben màg. Verdriet hebben màg. Onzeker zijn màg. Pas als je die zaken toelaat, kan je ooit geluk (en verlichting?) bereiken.

Doen we elkaar dan echt liever vreselijke dingen aan, verstopt onder een laagje fatsoen, dan toegeven dat sommige zaken ons gewoon écht niet aanstaan?

... To be continued.

Allez Simon, dat zijn toch maar kreeften.

Ik deelde deze PETA video eerder op facebook (het woord facebook alleen al geeft me tegenwoordig een vervelend gevoel) - maar aangezien het daar niks staat te doen en ik echt boos word van dit soort beelden (en vooral van de onverschilligheid van de meeste mensen) post ik het hier, waar het niet verloren gaat in de overload aan bullshit en binnen-de-lijntjes denken. De closed-cycle-society waarin we leven wordt op de spits gedreven door de sociale media, waardoor échte verandering teweeg brengen niet makkelijker maar moeilijker wordt - en ik geloof niet (zoals sommigen dat - naïef - wel doen) in het heil dat de sociale media ons op dat vlak zal brengen. Ik geloof wel dat technologie en internet ons een stap vooruit kunnen helpen. Als ik zie hoe nieuws uit Turkije en Syrië, gefilmd met smartphones en opgeladen op Youtube, aan heel de wereld getoond worden, zonder dat overheden of grote bedrijven daar enige controle over hebben, dan geeft me dat wel enige hoop. Maar de omkanteling gaat er niet komen via de sociale media, niet door facebook-groepjes aan te maken, en nog meer koepels uit de grond te stampen. 

Volgens de onderburgemeester van Gent is dit 'een rebelse stad'. Ik moest (intern) even kotsen toen Vandana Shiva dit gisteren tijdens de inleiding van haar relaas vertelde (een lezing over de toekomst van voedsel, over ggo's en hoe grote bedrijven de wereld naar de kloten aan het helpen zijn).
Rebels? Ik vind dat Gentenaars veel stront in hun ogen hebben en bovendien veel 'kak aan hun gat'. Voor wie die laatste zegswijze niet kent, ik vind dat dé Gentenaars zich graag rebels voordoen, maar eigenlijk braaf willen meedraaien in het systeempje zoals het hen aangereikt wordt - akkoord, mét bakfiets en Oxfam fruitsapje, een beetje multi-culti, nooit negatief doen, aangesloten bij een voedselteam* en éénmaal per week vegi eten. Ideologie is ver te zoeken. Zolang ze kunnen netwerken en vriendjes maken door een beetje speciaal te doen, spelen ze enthousiast mee. Als het aankomt op echte veranderingen, gaan ze volgens mij niet de voortrekkers zijn. 

Om verder te gaan over het filmpje...

Overgeven is - zoals steeds als PETA iets post- toegestaan terwijl deze kreeften en krabben levend verscheurd en leeggeborsteld (ja, leeggeborsteld) worden.

En voor je denkt 'Het is niet omdat ze bewegen dat ze nog leven' - stel je dan eens voor dat je kat, hond, goudvis, kind, ... dit ondergaat en of je dan dezelfde reflexmatige gedachte zou hebben.

Veganisten (en vegetariërs) worden vaak egoïsme verweten, als we gedwongen zijn te eten samen met alleseters, omdat we ons niet 'eens voor één keertje' kunnen aanpassen (oh wat zijn we toch lastigaards). Terwijl het niet-eten van dieren de enige duurzame oplossing is. Er is niets mis met het geven om dieren, al zijn het mààr krabben of mosselen, al is het mààr een koe of kip, al is het mààr een wasbeer die levend gevild wordt, ... 
Er is geen enkele uitvlucht die het opkweken en vermoorden van dieren rechtvaardigt. Het getuigt enkel van lafheid en egoïsme, gebrek aan verbeelding en verantwoordelijkheid.



* zo ontmoette ik iemand die aangesloten was bij een voedselteam, maar zich niet kon inbeelden dat je 2 dagen op rij sla zou eten - dat soort speciaaldoenderij zie je hier in Gent (en hoogstwaarschijnlijk elders) constant.

Over heterogene groepen, inefficiëntie en bavianen.

Je herkent deze groepjes mensen aan hun heterogene samenstelling en licht geforceerde vrolijkheid: collega's die gedwongen zijn bij elkaar te troepen aan haltes van bussen, op perronnen, ...

Steeds weer overvalt eenzelfde surreële angst mij samen met de vraag: zal ik dit binnenkort ook weer moeten doorstaan? Gedwongen om op te kijken naar mensen die niks zinnigs vertellen, die dom zijn, niks kunnen, ... gedwongen om geen zichtbaar waardeoordeel te vellen, maar wel onderhevig aan constante kritiek van dezelfde lompe en achterbakse holbewoners. Eenrichtings-loyaliteit. Achterklap. Verantwoording moeten afleggen...

Ik vrees dat ik daar niet meer in kan meedraaien.

Heterogeniteit is vaak iets wat een samenstelling (zij het beton, of een groep mensen) versterkt. Maar de enige manier waarop dit kan werken is als de natuurlijke rangorde gerespecteerd wordt. Er is in ons prachtig soepeldraaiende systeem (dé maatschappij) een heel diepgeworteld systeem van valse hiërarchie. De 'pecking order' wordt daarin zelden gerespecteerd - wat steevast leidt tot apathie, frustraties, discriminatie, machtsspelletjes, ... en - niet in het minst voor de gevoelsmensen - depressies, burn-outs/bore-outs, psychotische episodes, ...*

De enige manier waarop we dit - volgens mij - in hoe het er vandaag de dag aan toegaat, kunnen omzeilen, is door werknemers in homogene groepen te plaatsen. Laat de achterlijke alfamannetjes elkaar maar kapot maken (vuistbijlen verkrijgbaar bij het economaat), laat de passieve apathische prutsers maar wat tegen de muur staan boenken in één of andere afgesloten vleugel met cameratoezicht. Laat de valse trutten elkaars ogen maar breed-glimlachend uitkrabben tot ze een berg kadavers hebben om in op te klimmen. En laat de mensen die verstand hebben én vaardigheden bezitten, rustig alles zelf coördineren en uit-/afwerken. Daar komt het in de meeste organisaties en instellingen vandaag de dag toch op neer. Alle bazen, coördinatoren, diensthoofden, ... en 95% van de werknemers zit en loopt maar wat te niksen (vergaderen en doen alsof ze het te druk hebben) terwijl die 5% anderen minstens de helft van de tijd ook niks te doen hebben (wegens de inefficiëntie van hun directe leidinggevenden) en de andere momenten overladen worden met verantwoordelijkheden die niet eens de hunne zijn (maar die ze door een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel nooit zullen afblokken). En wie gaat er kapot van de stress naar huis: diegenen met de laagste loontjes.

Beter zou het zijn om de natuurlijke rangorde volgen. Als we dat doen valt de waarde van de huidige diploma's wel compleet weg. Om terug te keren naar het natuurlijke model moeten we het onderwijs dus eerst aanpakken, zodat mensen niet enkel beoordeeld worden op de 'schrappen wat niet past' manier, maar vooral op competenties. VDAB hanteert dit systeem van competenties al jaren, maar ze passen het niet goed toe. Ze blijven mensen onderverdelen volgens opleidingsniveau, pas nadien gaat men kijken naar (en werken aan) vaardigheden. Dit blijft allemaal mooi lelijk op papier, want in realiteit doet men niks anders dan groepen mensen verkopen als loten aan 'onderaannemers' die op hun beurt zo snel mogelijk van de verworven grondstoffen afwillen, om hun bonus te incasseren. Er wordt voor 100% ingezet op kwantiteit. Instanties als de vakbonden gaan hier al jaren in mee. Dat terwijl deze praktijken de zwaksten alleen maar zwakker maken en hen alle hoop ontzeggen. Wat doe je, als de organisaties die roepen en tieren dat ze jou (kansengroepen) zullen verdedigen en helpen, je telkens opnieuw in de kou laten staan.

Momenteel leven we in een systeem waarbij de volgende regel in alle geledingen onuitgesproken wordt toegepast: inefficiëntie voedt de economie. Ten koste van iedere niet-succesvolle medemens. En iedere betrokken partij iedereen weet het of doet er onbewust aan mee: RVA, vakbonden, mutualiteiten, dokters, interimkantoren, banken, overheden, provinciebesturen, gemeentebesturen, planners van wegenwerken, de voedingsindustrie, de farmaceutische industrie, elke leidinggevende in semi- tot middelgrote ondernemingen, alle gesubsidiëerde vzw's, ...

Nog beter zou zijn: afstappen van het systeem waarin geld vergaren gelijkgesteld wordt aan geluk (en vrijheid). Het kapitalistische systeem waarin méér winst maken het enige doel is. Kapitalisme zou voor mij kunnen werken, maar dan zou er een 'we maken zoveel winst en dan is het goed geweest' mentaliteit moeten zijn... en die is er niet. We zijn gevangenen. En er wordt constant met onze voeten gespeeld.


*Na 10 jaar observatie op verschillende (werk)plekken en analyse van gesprekken die ik met anderen had over dit onderwerp kwam ik tot deze conclusies. Zo moeilijk is dat ook niet. Ik voel de spanning die dit alles teweeg brengt dagelijks in elke vezel van mijn lichaam - en ik weet dat ik niet de enige ben.

Toch vraagt het - soms - om een extra woordje uitleg. Ik kwam onlangs deze heel interessante filmpjes tegen, van een onderzoeker die jarenlang een groep bavianen bestudeerde:

Rauwkost deluxe

Ik was meer dan aangenaam verrast door de maaltijd die ik deze week nuttigde in het Antwerpse rawfood restaurant eten vol leven. Geïnspireerd door de zalige wraps (gevuld met groenten, walnoten-prei paté en dressing) en aardbeien cheesecake (vegan - natuurlijk!) ging ik van zodra ik terug in Gent was zelf aan de slag.

Het eerste wat ik wilde proberen was of ik zelf rauwe wraps kon maken zonder een dehydrator. Ik baseerde me op dit recept: http://www.choosingraw.com/raw-carrot-cumin-wraps/ maar gebruikte een elektrische oven op 50°C met de deur op een kier. Het hele droogproces duurde een aantal uur - maar het resultaat was een - ja ik durf dit woord gebruiken - perfecte wrap.

De paté (of humus, of crème, of zalf, ...) die ik erin smeerde is er één op basis van geweekte cashews en koriander. De dressing is vooral olijfolie en citroensap. Use your imagination.

Het tweede (en derde) wat ik probeerde was geïnspireerd op dit recept: http://foodsforlonglife.blogspot.be/2009/06/raw-zucchini-spaghetti-and-walnut.html?m=1

Heerlijk, gezond en op 10 20 minuten klaar.

Opleggen.

In afwachting van het resultaat wil ik alvast een foto delen (mooi hé) van de opgelegde augurken, komkommers en ajuinen (links) en de broccoli, augurk, paprika (rechts). Ik weet pas of het gelukt is, als blijkt dat de inhoud niet begint te schimmelen. Fingers crossed.